Sin título

Este fin de semana volvemos a Madrid a xoghar o kaiak polo na Casa de Campo (si onde moitos van en busca de sexo e nos fomos en busca dun lagho que non había dios a encontralo).
Pasounos de todo:
1. Déronnos por perdido un partido sen xogalo, non vou profundizar nos motivos que total xa aburren.
2. Durmimos nun camping, onde tíñamos que compartir duchas cas cucarachas. Unha intentou ir comigho ó baño.
3. A Cris roubáronlle as chanclas.
4. O domingo xoghabamos ás 8:30. E a eso das 8:25 seguíamos ás voltas cambiándonos na furgoneta mentras Javi trataba de encontrar unha entrada pó lago que máis ben parecía unha porta a outra dimensión. O que fixo que parte do traxecto se convertira nunha maratón con chaleco, casco e pala incluidos, mentras os que practican deporte os domingos e as prostitutas asistían a tan particular maratón. E todo pa chegar 10 minutos tarde e que tamén nos deran o partido por perdido.
5. Pero non acabou aí o día, as miñas queridas compañeiras quixeron asesinarme enviandome a "mear" a unha cámara de gas e casi non o conto!! Que mal estuven.

Pensei en poñervos fotos ilustrativas do meu malestar pero finalmente deixovos con este vídeo super bonito!
Cris escribe algo que eu xa che visitei. Se queredes visitar o blog desta rapasa pulsade aquí.

Que semana!!

Sinto tanta ausencia de entradas!

Xa sei que para moitos pode chegar a ser dolorosa a miña ausencia.

Pois prometo compensarvos cunha semaniña enteira. Que empesa hoxe claro.

Xa sei que moit@s gastastes todos os aforros do ano en chocolate (do de comer), tabaco, ansiolíticos...

Vale prometo compensar tanta angustia e pa eso vou empesar cun repaso-resumo de todo o que pasou na miña ausensia e que vos houbera ghustado oír comentado por este mi piquito.

Primeiro desirvos que Terminator Peggi que últimamente está enganchada a "Cambio radical" desideu faser de ciruxán maxilofacial comigho no entrenamento do sábado a golpe de pala, unha fisura considerable como podedes observar na foto (nº 4)

EMPESAMOS:

Pois ben en Wysteria Lane despertou Mike:

O pobre levaba uns meses en coma e finalmente ocúrreselle despertar.

E falando de pobres, esta semana detuveron á Pantoja:

Terrible inxusticia que o único que consigueu foi incrementar a lista de anorexia deste país e o que é máis, extender o problema a outro sector social totalmente diferente: varóns maiores de 50

As veses os xuises podían estar quietiños que o único que fan é crear máis crispación social fasendo que a xente de a pé se olvide dos verdadeiros problemas que realmente lles preocupan

E mismo hasta conseguiron distraer a atención da noticia máis importante pa todo bo español que se presie a dunha nova infanta (como sighan así imos ter unha infantería que nin a do exérsito).

Hai non era esta a foto, é esta:

E como a semana foi unha semana de revolusións que mellor que faser mensión sobre o país cuna da revolución, onde onte gañou Sarkozy, un señor solo igualable polo noso querido Ansar:

Desde que marchou Ansar xa se perdeu a frescura dun político preocupado polos problemas sosiais, consiensiado coas causas xustas...
Pero bueno, demos ghrasias a que de ves en cando nos deleita con ese pico de ouro que Dios lle dou. Esta semana para min o feito máis salientable foi a defensa de Ansar do viño:

Ansar vs DGT

Esta foi a semaniña, e vaia semaniña!

Siyahamba

Despois desta larga ausensia, debida a realización dos materiais para a exposición das opos, volvo con esta canción africana. A primeira vez que a oín quedei impresionada, foi nunha cena de maxisterio no Fogar de Santiso, cantárona os de musical, e aquelo foi impresionante, emocionaba oilos. Esta foi a versión máis parecida que encontrei a que eles interpretaron.



M.V.P., como sei que sigues obsesionado, me consta, decidín deixarche contestación aí abaixo.
Máis que nada porque non quero acabar como Lenon, e sería unha boa cousa que entre todos conseguiramos que deixaras a medicación.

Máis fotos do torneo

Está por saír unha edición especial "os caretos do torneo", polos que teredes que votar, pero como aínda los chicos de la cueva y yo "estamos trabaghando en ello", tendes que esperar. De momento mirade estas fotos feitas pola fotógrafa ofisial do Umia, Verónica.
Esta ves os comentarios non son moi elaborados porque non dispuxen de tempo para esmerarme, vale Cris.

No woman no cry

Creo que non necesito desir a quen dedico este vídeo, a canción xa o di todo. O viernes imos ter unha sesión de terapia e retroalimentasión contigo. Que non só necesitas ti, eu tamén me sumo.
Anímate!!!

Aleghríías do día!

Pois ben hoxe xa levei dúas aleghrías, bueno non son aleghrías exactamente pero son desas cousas que che pasan que che llenan de orgullo y satisfacción. Pois teño unha nova visitanta pero o que é máis interesante é que aumentamos as distancias, imos máis alá do charco, Chámase Roselene e é profesora en Brazil. Se queredes ver o seu blog ides o comentario que deixou na entrada anterior e pinchades sobre o nome.

Ademáis na páxina do colexio de Mariña Spike's somos enlace permanente, non con este blog, co Martina's world, e houbo unha persoa que escribeu o seguinte:

Andrederabal dijo...
Martina de onde é?¿?Pasareime polo seu blogge sempre que poida.
Wed Apr 11, 04:52:00 AM

É desir, empeso a ser famosa, a xente empesa a querer saber datos sobre min. Dentro de nada salirei no Tomate, en ABC e hasta no programa de Quintero. Teño que ir pensando en poñerme un ghuarda espaldas, que estas cousas empesan como quen non quere a cousa e acaba unha saíndo na páxina de sucesos como tantos outros famosos mortos xovenes.

Pois vou contestar aquí á preghuntiña de de onde son:

Pois sonche

de onde as brañas perden o seu bonito nome

pa convertirse en monte:

MANSELLE.

Esta foto non é que che me ghuste moito pero é a única que teño aquí no ordenador de Angueira.

Viaxe a Madrí

Este fin de semana non, o anterior fomos xogar o primeiro torneo da liga española a Madrí. Xogamos nas piscinas de Puerta de Hierro onde os riquitos van faser que saben xogar ó golf e experimentar extreme sensations como: comer un bocadillo de anchoas.
Pois ben o resultado non foi moi bo pois quedamos, as UMIA GIRLS, cuartas , tiñamos que ter quedado terceiras pero bueno.Para aclarar dudas, non había só catro éramos 8 equipos de mulleres.
A verdá é que estamos reestructurando o equipo pois somoche un pouco coma a rianxeira: ondiñas veñen ondiñas van. Pero bueno, este ano temos dous super fichaxes (bueno un, que Cris xa é do ano pasado, aínda que debuta este) e Verónica que é un portento físico.

A este non fomos cos homes, ó final foron os pequenos ós que lles tocou compartir torneo con nós. Xa vos podedes imaghinar á Peggi e a min fasendo de supernanis.
Pois ben, gracias ó noso esforso quedaron terceiros.

Non me lío máis que os blogs que suelen ter moita letra sonche os que casi ninguén mira e resultan aburridos.
Deixovos ca primeira remesa de fotos: feitas por Cris.

IMPROVE YOUR ENGLISH

Deixade as academias e eses cursos soporíferos de CCC e Home English porque:

Xa tendes aquí o Martina's World!!

Esta semana por fin sae á luz o meu traballo de todos estes meses, foron días de moito traballo, búsqueda e horas sin dormir. Pero mereceu a pena. Este é o meu blog para a aprendizaxe de inglés con contos, cancións, episodios de dibuxos animados...

Pretendo empregalo na oposición pero tamén será unha ferramenta para que calquera utilice co fin de atopar materiais útiles para o ensino ou a aprendizaxe do inglés.

Que mellor maneira de aprender inglés? Hoxe concretamente estou colgando os meus propios vídeos en YouTube ca intención de poder acceder a eles desde este blog interactivo, concretamente vídeos de Bob the Builder, Postman Pat... Boísimos todos eles. Así que esto non vai ser só un blog senón algo así como un canal de tele onde os rapaces e os non tan rapases podan ver as súas series favoritas en inglés. Pensemos que aquí ca obsesión que teñen as cadenas por doblar perdémonos unha exposición os idiomas extranxeiros tremenda.

Pois basta de contos, pasadevos por o Martina's World e comentádeme que vos parece, só tendes que pinchar sobre o meu logo:

A comer!

Hoxe o tema vai ser de índole gastronómica. Porque unha como boa ghallegha éche amante do bo comer:

Temos que ter en conta que case todas as festas de Galicia van ligadas á gastronomía, mesmo a xente coñece parte da xeografía galega gracias a estas. Se observades as seguintes imaxes seguro que sabedes realmente a que sitio nos referimos con cada unha:

1.

2.

3.

4.

E ata os rapases na escola farían ben os exames de xeografía se tuveran que colocar no mapa en ves dos nomes dos sitios as ostras, os persebes, a lamprea...

Queda claro pois que o comer non só nos dá placer e quilos senón tamén CULTURA!

Pero sentrémonos nos productos máis representativos da nosa cultura:

O caldiño

O pulpo ( ou polbo)

O marisco!!

O cosido con chourisos, lacon e un bo anaco de tousiño!

E a empanada!



Pero hai quen se decanta pola cosiña máis elaborada, de aspecto claro, porque de sabor non son competensia pa todos os nosos productos. Pois aí vai unha selección de platos para o deleite da vista máis que para o sentido do gusto:




Este é o arroz cuñaaaooo.

Non se pode desir que non son orixinais:

E seguro que máis nutritivos que os nosos.

E seghuro que máis efectivos para redusir as colas da seguridade sosial e aforrar en resetas (medicas).


Pero o pinten como o pinten nada comparable as nosas comedelas: mariscadas, churrascadas, caldeiradas, filloadas, pulpadas...

Se queredes seghir ca lista interminable pinchade aquí e, ala! a recorrer Ghalisia en "platillo"


Se queredes cosiñar estes platos tan decorados pinchade aquí.

Pero se polo contrario queredes faser alghunha das nosas resetas máis típicas só tendes que pinchar aquí.

Andressolo

Primeiro debo felisitar a Alex porque xa ten o seu Lucas, FELISIDADES!!!

Atent@s a estes videos de Andressolo, non vou comentar porque influiría na vosa opinión sobre eles, védeos e pensade realmente no propósito deste. E comentade claro.
Sobre todo vai dirixido as filólogas. Por certo temos nova visitadora (non médica) tamén se chama Cris e é a que nos está fasendo subir a audiencia desde Vigo, porque o que é Rita e Eduardo...
Benvida!

Fotos

Levo xa moito tempo de abandono, pero débese ó moito que teño que faser. Ademais descubrin esta ferramenta de fotos nova que aínda estou probando.

San Pinpín 2007

E xa é san Valentín outra ves. Xa o amor volve a floreser por todos lados, porque ó que non lle acorda o resto do ano, hoxe si. Dia pois das floristerías, bombonerías, mercerías... que fan un dineral nesta data tan espesial.

Esto dos astros éche un tanto complicado, que si eu son libra e el é tauro, que se eu son acuario e el é capricornio...



E non todo o mundo ten ligado na tan sinalada data. Por eso nos matamos a prepararnos pa conseguir que a nosa flecha alcance algún corazón, e para eso e mellor afiala con rimel, sombra e pote (que o tapa todo, hasta a desesperasión).

Pa salir a unha discoteca onde entre a pouca lus e o moito alcohol ninguén se vai dar conta de que levas brillo de labios. Pero bueno, é un sitio estupendo pa ligar, todo o mundo é ghuapo, e co ruído que hai non tes que oír as palabras parvas que saen dun coptel formado pola falta de neuronas e o alcohol.





O caso é arreglarse, que polo menos fai sentir a unha máis ghuapa: "A onde vas con esas pintas?, se son as nove da mañán... "





Pero unha nunca sabe onde pode saltar a lebre, e é mellor estar preparad@:








Hasta hai quen vai a clase a ligar, senón como se explica que fagan o esforzo de levantarse ás 7 para lucir un pelo de peluquería e unha maquillaxe, que nin Max Factor, as 8:30, cando os outros mortais chegamos co pelo a medio secar e unhas ogheras terribles.







Pero volvendo ó tema: non só hai arrexuntamentos neste día, tamén hai quen opta por poñer fin a "un año de amor", ole por ti, non tuvestes tempo o resto do ano pa esto, tes que esperar para crearlle o trauma que non conseguiron os pais en trinta anos.







Outros disfrutan do día a lo grande, como máis lles gusta, mostrándose tal como son, deixando que polo menos hoxe o seu alter ego viva o que siempre soñou:

Tamén os hai que preparan o encontro amoroso da forma máis coidadosa: un ambiente perfecto, velitas, afrodisiacos...

E mesmo os hai que aprobeitan para poñer en práctica o que nunca se atreveron e darlle un pouco de pasión a un matrimanio aburrido e estandarizado.

Moitos non teñen o tan preciado nidito de amor e teñen que buscalo onde sexa, e ségueno moi ó pé da letra (xa o poño en negritas pa que o pilles Rita).

Pero moitos siguen sos, sen media naranxa ca que rozar o patetismo neste día

E oíndo como as amigas falan dos seus respectivos, mentras que ti non podes contribuir a aquela profunda conversación: pois Pepe a min reghaloume uns calsetíns de Dolce Gabana...

E incluso te enteras que quen non daba ligado por fin pillou, e ti nada: Disque fulanita anda liada con...

Pero sighes aferrada á idea de que son as mulleres as que elighen, as que cazan e non son as cazadas

Ou consólaste pensando bueno eu tampouco me lío con calquera, e sighes esperando coma unha parva por un superman que non sabe nin poñer os calsonsillos.

Pero mellor soa que mal acompañada, porque a ninguén lle gusta medrar un par de centímetros de golpe, por moi alta e vikinga que paresa unha:

Aínda que hoxe en día atopamos moitas maneiras de matar a soidade, pois gracias a Deus temos unha banda ancha que nos permite saír con alguén, sen saír:

Pero o aire libre é salú, e a luz do día e o silencio permiten apreciar mellor o material (sabio o dito que di: yo me enamoré de noche y la luna me engañó, otra vez que me enamore será de día y con sol).

Porque se un elighe mal os erros paghanse caros e pode acabar un casado con quen sabe quen, aínda que pa moitos o importante é casar, ter o vídeo, as fotos, o vestido... É decir toda boa caza finalmente conclue cun gran banquete:

Para formar o que se denomina matrimonio, familia, responsabilidade, traballo conxunto?






Pero aínda que unha non consiga o fin tan esperado, siempre pode contar cas amigas para retroalimentarse e subir a moral, que ó fin e ó cabo son quen millor che entenden:










E cada un que viva o día como queira, só, acompañado, ca familia, co can...





FELIS SAN PINPIN!!

Dedicado a ti Angui (pa que despois non dighas que non tuven un detalle neste día).