O millor dos últimos 7 días

Foi unha semana (de mércores a mércores) moi completa.

Empecei cumplindo un ano máis, traballando un pouco máis...

Baixei os Andes

Empecei as miñas clases de aerobic...

Outros foron de tour en barco, colgo aquí unha foto túa das que me deixastes no portátil pa que non te sintas tan excluida cos xogos de EScape, vale Peggi??

E para min o millor da semana foi a intervención de Carod-Rovira onte pola noite nun programa de televisión. Recoméndovos que o vexades enteiriño que non ten desperdicio en especial para todos aqueles que non nos sentimos identificados con España porque nos exclúe con opinións e comportamentos como os que demostraron algúns dos invitados ó programa de onte.
Aí queda!

O test dos idiotas entre outros

Este test seguro que é conosido xa por moitos/as de vós, está bastante ben.

É un bo brain trainer, o merito é faselo á primeira non despois de tropesientos intentos cando xa intues que ven despois.

Aqueles/as que non soledes faser os xoghos de escapada fasede este, non leva tempo, solo tendes que faser o que vos mandan, vale Peggi, Maruxa, Rita...?

Outra curiosidade que atopei pola rede para todos amantes dos Simpsons e un Simpsomaker, aquí está o que fixen eu.

E por último para todos aqueles que algunha vez buscástedes a Wally, aquí tendes un parque de atraccións onde tendes que encontralo. A principios deste ano comprei un libro deste para usalo para quitar materiais para algunha que outra unidade didáctica. Solo tendes que facer click sobre as fotos para acceder a cada xogo como siempre.

Espero que vos guste!!

Cansionsillas

Aquí tendes unhas cantas cansionsillas, famosas moitas, acompañadas de imaxes creadas en flash. Algunhas delas con toque humorístico.
"Head and shoulders..." cantada por Bono, unha versión india dos Simpsons, etc.

Son desas cousas que un encontra na rede sin saber como.

Por serto, imaghinádevos o plan: navegando á deriva pola rede con Cuarto Milenio de fondo, que frikada!!!

Barman

Todos alghunha ves exersemos de barman/woman, en festas, traballando pa quitar algúns cartiños, ou mesmo nas nosas propias casas cando o día dunha festa alguén nos pide que lle preparemos un vermout.

Pois ben neste simple xogo tendes que demostrar as vosas dotes mezclando sabores, ollo o barman é moi exixente, ten que ser unha bebida que resulte agradable senón o homiño hasta pode morrer. Outro dato tendes que pulsar prolongadamente nos botóns d'abaixo pa verter o contido das botellas, axitar a coctelera...

A ver canto tarda en prepararlle a Peggi unha das súas caipiroskas?

E pos/pas que xa vos aburristes de darlle a coctelera deixovos con outro escape, esta ves ambientado no interior dun faro, xa sabedes que me encantan os faros, pois que millor ambientasión que nun dos lugares máis bucólicos e góticos do mundo.

Outra cousiña, cando ides á páxina do faro vaivos saír mentras carga un pequeno spot publicitario, que ninguén abandone que dura pouco!

Máis Escape

Non somos os que estamos nin estamos os que somos. Xa sei que hai un pequeno grupo en cuestión que está enganchado ás miñas escapadas.

Ola ás compañeiras de Cris, como sei que tendes o mono e nesesitades máis, pois non vos dou unha dosis senón 3.

Cando estudian os estudiantes? Se pasan todo o día conseguindo escapar dos meus xoguiños.

O primeiro é o máis sinxelo, faise nun plis plas, e o último é o máis longo pois hai que ir de cuarto en cuarto, saír ó xardín... Dos 3 o último foi o que máis disfrutei.

Brain trainer

A memoria é realmente o saber, pois aquelo que non recordamos é porque realmente o ignoramos.
Non. Non me poño trascendental. Pensemos por exemplo nun exame: todo aquelo que non recordamos non o podemos escribir, polo tanto o/a profesor/a considera que non o sabemos.

Na actualidade por desghrasia unha das enfermidades máis frecuentes que veñen asociadas á edá ataca á nosa memoria. Que ironía!! Cando temos unha base de datos considerable, con coñecementos adquiridos, vivencias, recordos... Resulta que o ordenador empesa a quedarse colgado, primeiro esporádicamente e logo xa non ensende máis.

Aquí vos deixo cun pequeno xogho xaponés que espero vos sirva polo menos para evitar que o ordenador empese a colgharse.

North and South

Sigo enganchada as novelitas inglesas, esta ves North and South, unha marabilla de serie feita para a tele que se emiteu no Reino Unido, dividida en 4 partes. Como siempre unhas paisaxes inmellorables e uns actores cautivadores. Recoméndovola. Tendes aquí un pequeno resumen desta, amenizado por Dido unha das miñas voces femeninas favoritas, xunto con Sade.

Se podedes descargádea, sempre e cando vos guste este xénero claro, non ten desperdicio!
Xa sei que polo título a moitos veuvos á mente o tan famoso "Norte y Sur" que emitiron hai uns cantos anos, pois esta non ten nada nada que ver.

Se queredes oíla sen interferencias da música que acompaña normalmente a este blog, baixade ó final da páxina e parade alí a reproducción do mesmo.

Pride and Prejudice

A que dedico estes días? Pois a pasar a DVD os numerosos episodios de Postman Pat, Charlie and Lola... Gracias a fantástica páxina de softonic conseguín baixar un conversor de diferentes formatos a DVD, o que me axuda a convertir todos eses archivos de vídeo en inmortales DVDs.
Esto das novas tecnoloxías está ghenial!!!
A parte desto estou baixando todo o ciclo da BBC de Jane Austen: Northanger Abbey, Mansfield Park, Persuasion... Desde que vin Orgullo e Prexuicio decidín baixalas todas, moitas delas por episodios.
E mira ti que casualidá, que creo (ó millor equivócome) que unha profesora miña de filoloxía do departamento de inglés as está baixando tamén. Pois nunha das fontes do emule aparece unha tal Fra que me dá moito que pensar, ti que cres Alex??

A parte de ser novelitas sentimentales, con dialogos do máis enrevesado, as pelis teñen unha fotografía alucinante.

Deixovos ca escena clave de Orgullo e Prexuicio, se aínda non a vistes recoméndovola.
Douvos a oportunidade de oílos tamén en versión orixinal.

Daymare Town

Este foi o segundo xogo que completei, bueno completamos entre Angueira máis eu.
Enganchounos tanto que estuvemos unhas cantas horas. É boísimo!!
Ollo! Leva máis tempo que o outro pero ten unhas imaxes e escenarios para min moito máis bonitas.
O obxectivo está en escapar desta cidade.
Unha pista: tendes que ver todos os paxarracos que veñen a ser unhas figuras un tanto raras, creo que son 10, xa non recordo fixémolo antes do verán.
Outra axudiña, recorrede sempre cada un dos escenarios co rato, as veces hai cousas que un se perde.
Paciencia, e Cris pa este tamén usa o teu equipo de asesores, pois se o da casiña che resultou difícil con este podes tolear.

Xa volvo

P.D. - Os que necesitades pistas sobre o xogo desídemo,

só tendes que desirme as pezas que tedes e eu díghovos

que ir fasendo, non quero que ninguén se traumatise

co xoghiño.

Recoméndovos ós que non o intentastes que o intentedes

síntese un moi realisado cando o consighe!

Un reto

Ola, ola!

Como xa todos estades ocios@s, porque a maioría xa estades liberados dos vosos traballos, e como o bo tempo non nos quere deixar ir a praia, aí vai un dos meus comecocos, tendes que ir atopando cousas e usandoas "con cabesiña", se realmente atopades todo e o usades ben conseguiredes saír do voso encerro.

O xoghiño está moi ben!! Non mintades e comentade se tardastes moito en escapar, ou se non o conseghistes, sen mentir (vale Peggi)!! Supoño que Cris (Crisipedia, hai que espesificar pois tamén temos á Cris de Vigo) pa ti estará tirado.

Solo tendes que facer click sobre a foto.

Women in art

Yatta, yatta

Pois como polo visto as entradas destes días teñen que ir sobre vídeos chorras, aquí tendes un que acabo de ver en "Se lo que hicisteis..."

Non alcansa ós de Cris e Angui, que os poñen porque lles molan non porque lles resulten frikis, pero bueno.

DE PÉ

Imos empesar ca definisión de "pé":

Estructura biolóxica utilizada para a locomoción que se encontra en moitos animais. As súas características varían dun animal a outro.

Imos demostrar que hai toda unha cultura detrás dos pés, así que todos aqueles que tendes os pés grandes considerádevos afortunado non só por non ter que gastar en esquís senón tamén porque para moitos os pés son todo un símbolo.

Esta estatua de Budha por exemplo mostra uns pés inmensos que máis que peza artística son símbolo de adoración por multitude de fieis.

Pero tamén existen grandes obras artísticas onde o pé é o centro da composición, véxase esta estatua do pé de Constantino.

Moitos chegan a obsesionarse con esta parte do corpo, da que non existen dous iguais, de feito os pés máis parecidos soen sen simétricos.

Pa outros a estética dos pés é tan importante como a de calquera outra parte do corpo:

Algúns viven deles, e se estes fallan o mundo para eles derrúmbase:

Debemos ter en conta que hai como un gran empeño (ou conspiración) en obsesionarnos con eles, é unha palabra que probablemente teña un mensaxe oculto, porque os medios de comunicación, a publicidade... , entre outros tratan de nombralos alá onde imos:

"pie de foto", " estamos a 4000 pies", "cienpies"...

Pensade sólo por un momento na importancia que por exemplo a televisión lle dá, vemos numerosos anuncios relacionados cos pés: Peusek, plantillas... E pas mans por exemplo, primas destes e incluso moito máis televisivas nada.

Xa nas épocas de Verano Azul mandaban ás praias familias ficticias que probablemente pertenecían a algún tipo de oganización a recordarlle dita palabra á xente, con plans coma este:

Do cine xa non podemos nin falar, pensemos en títulos como:

E este adoctrinamento da cultura "PIE" ou pé xa se induce de forma incosciente nos nenos véxase este xelado, que é moito máis que un simple xelado:

Na nosa cultura de momento aínda non conseguiron o resultado axeitado, ou si??

Pero aínda non chegamos ós extremos de cultura nas que o tamaño do pé é importantísimo, ter un pé pequeno e símbolo de beleza, o que fai que moita xente sufra esta terrible obsesión e se benden os pés para evitar que estes medren (en plan bonsai va!).

E a propia natureza xa é modificada para que tamén presente este emblema e acade un efecto fulminante na mente humana:

Tras un análisis exhaustivo e indagación sobre o que probablemente se esconde detrás de todo esto descubrín o seguinte:

PIE
PARTIDO INDEPENDENTISTA ESPINETE
El mejor gobierno es el que desea hacer feliz al pueblo y sabe cómo lograrlo…
El PIE es un movimiento pacifista, igualitario y democrático que centra sus esfuerzos en la consecución de un mundo más justo, más equitativo en cuanto a oportunidades, y un sentimiento, en fin, que anhela echar por tierra aquella reflexión del fabulista latino Fedro según la cual “en un cambio de gobierno, el pobre rara vez cambia de otra cosa que del nombre de su amo”.
Conscientes de que “sin democracia, la libertad es una quimera” como dijera el ensayista y escritor mexicano Octavio Paz, iremos caminando por un duro sendero que habrá que desbrozar a medida que nos internemos en la ardua tarea de convivir en un mundo cada día mejor.
El PIE es un partido utópico que lucha por evitar que se destruya la democracia del pueblo pidiendo que la justicia no discrimine según la raza, el poder, el sexo, el dinero o la ideología de las personas, vigilando el respeto a los Derechos Humanos y defendiendo el derecho de las personas a la huelga, el trabajo, la cultura, la vida en paz y la alegría.
Todos juntos podemos intentar soñar un mundo más humano, darnos cuenta de la importancia de vivir en un planeta quizá único en millones y millones de galaxias que pueblan el universo (¿para qué entonces destruirlo y hacerlo irrespirable?). Estar junto a la gente, hablar con ella, defender los “staccattis”, las fiestas de San Juan y muchas más necesidades…

Esto non mo invento eu, aínda que o pareza podedes consultar tales datos en:

SPIN FREE

Pero esta extremidade ou terminación de extremidade xa conta con medicina propia que pode a través dos pés curar calquera tipo de dolencia.

Para rematar, o máis importante da entrada é a importancia que os pés teñen na nosa sociedade e a trama que tras eles se esconden, o importante é empezar con bo pé,

Pisando fuerte:

Porque, que casualidá, o fin siempre ven cos pés por diante.

Pa que non me despedir de forma tan macabra deixovos cunha canción que eu relaciono cos Pés:

Semana negra

A semana pasada foi unha semana negra pó Umia. Nunca nos imaxinamos que podían chegar días tan malos pó equipo, unha ves superados os problemas co concello, sobrevivir nun contenedor de obra en vez de club náutico e pagar cifras desorbitadas de alquiler de furgonetas pa mover ós tres equipos, o Umia baixou a segunda.
Na páxina de Canoepolo xa se fala da morte dun equipo, que triste, esperemos que non sexa así.
Era sabido que esa semana ía ser negra: a parte do descenso do náutico, o Celta baixou (síntoo Cris) o Barsa non pudo ganar e o que foi peor morreu o ídolo do Umia.
O que é o destino o equipo baixa e o Fari morre.
(Que ninguén pense que é unha entrada tipo cachondeo porque esta vez o meu humor negro queda a un lado).
Sinto tremendamente todos estes feitos e creo cada vez máis nas casualidades. Que ironía! Tantos quilómentros de viaxes acompañados polo noso querido Fari, e finalmente caen os dous xuntos.

Aquí acaba unha das entradas máis negras deste blog, dedicada a un Umia que esperamos se convirta en Fénix e resurxa das súas cenizas, con respecto ás do Fari seguirán vivas na nosa memoria.

Deixovos con esta canción que seguro que vos recorda o noso viaxe a Málaga.

Tribute to Ralph Fiennes

Como vedes estou publicando ás tantas, é desir vai ser unha entrada froito do insomnio e do agobio de todo o que teño que faser. Como Cris o outro día nos deleitou cos gustos das persoas máis cercanas a ela, e entre elas estaba eu con Ralph Fiennes pretendo faser entender por que representa o meu icono, xunto con Pilar Rubio claro. Como a foto elixida por Cris desmerese o atractivo deste actor aquí vos mostro o mellor del.

Imos empesar cun breve percorrido polas pelis cas que el tan ben nos soubo cautivar, ata o punto de enamorarnos cos villanos atormentados que el representaba.
Recordemos a lista de Schindler por exemplo




Aquí temos o vídeo composto por fotos preparado por algunha maníaca desas, ou maníaco, pero que nos ven de perlas para observar a este superhome desde diferents ángulos.



Aquí vemos o resumen de Wuthering Heights que pa min é un peliculón, no que el e Juliette Binoche se salen. É unha das miñas historias de amor favoritas xunto con Frankie e Jonnie onde tamén está outro dos meus iconos Michelle Pfeiffer xunto a Pacino





Como iba a faltar O paciente inglés.

Espero que este breve percorrido polas pelis máis salientables del non vos aburrira ou polo menos que vos axude a saber que alquilar a próxima ves que vaiades ó videoclub.

E como sabedes encántame dedicar cancións pois acabo o reportaxe con esta estupenda canción dedicada a Ralph Fiennes e a vos claro.

Gianna Nannini

Sin título

Este fin de semana volvemos a Madrid a xoghar o kaiak polo na Casa de Campo (si onde moitos van en busca de sexo e nos fomos en busca dun lagho que non había dios a encontralo).
Pasounos de todo:
1. Déronnos por perdido un partido sen xogalo, non vou profundizar nos motivos que total xa aburren.
2. Durmimos nun camping, onde tíñamos que compartir duchas cas cucarachas. Unha intentou ir comigho ó baño.
3. A Cris roubáronlle as chanclas.
4. O domingo xoghabamos ás 8:30. E a eso das 8:25 seguíamos ás voltas cambiándonos na furgoneta mentras Javi trataba de encontrar unha entrada pó lago que máis ben parecía unha porta a outra dimensión. O que fixo que parte do traxecto se convertira nunha maratón con chaleco, casco e pala incluidos, mentras os que practican deporte os domingos e as prostitutas asistían a tan particular maratón. E todo pa chegar 10 minutos tarde e que tamén nos deran o partido por perdido.
5. Pero non acabou aí o día, as miñas queridas compañeiras quixeron asesinarme enviandome a "mear" a unha cámara de gas e casi non o conto!! Que mal estuven.

Pensei en poñervos fotos ilustrativas do meu malestar pero finalmente deixovos con este vídeo super bonito!
Cris escribe algo que eu xa che visitei. Se queredes visitar o blog desta rapasa pulsade aquí.

Que semana!!

Sinto tanta ausencia de entradas!

Xa sei que para moitos pode chegar a ser dolorosa a miña ausencia.

Pois prometo compensarvos cunha semaniña enteira. Que empesa hoxe claro.

Xa sei que moit@s gastastes todos os aforros do ano en chocolate (do de comer), tabaco, ansiolíticos...

Vale prometo compensar tanta angustia e pa eso vou empesar cun repaso-resumo de todo o que pasou na miña ausensia e que vos houbera ghustado oír comentado por este mi piquito.

Primeiro desirvos que Terminator Peggi que últimamente está enganchada a "Cambio radical" desideu faser de ciruxán maxilofacial comigho no entrenamento do sábado a golpe de pala, unha fisura considerable como podedes observar na foto (nº 4)

EMPESAMOS:

Pois ben en Wysteria Lane despertou Mike:

O pobre levaba uns meses en coma e finalmente ocúrreselle despertar.

E falando de pobres, esta semana detuveron á Pantoja:

Terrible inxusticia que o único que consigueu foi incrementar a lista de anorexia deste país e o que é máis, extender o problema a outro sector social totalmente diferente: varóns maiores de 50

As veses os xuises podían estar quietiños que o único que fan é crear máis crispación social fasendo que a xente de a pé se olvide dos verdadeiros problemas que realmente lles preocupan

E mismo hasta conseguiron distraer a atención da noticia máis importante pa todo bo español que se presie a dunha nova infanta (como sighan así imos ter unha infantería que nin a do exérsito).

Hai non era esta a foto, é esta:

E como a semana foi unha semana de revolusións que mellor que faser mensión sobre o país cuna da revolución, onde onte gañou Sarkozy, un señor solo igualable polo noso querido Ansar:

Desde que marchou Ansar xa se perdeu a frescura dun político preocupado polos problemas sosiais, consiensiado coas causas xustas...
Pero bueno, demos ghrasias a que de ves en cando nos deleita con ese pico de ouro que Dios lle dou. Esta semana para min o feito máis salientable foi a defensa de Ansar do viño:

Ansar vs DGT

Esta foi a semaniña, e vaia semaniña!

Siyahamba

Despois desta larga ausensia, debida a realización dos materiais para a exposición das opos, volvo con esta canción africana. A primeira vez que a oín quedei impresionada, foi nunha cena de maxisterio no Fogar de Santiso, cantárona os de musical, e aquelo foi impresionante, emocionaba oilos. Esta foi a versión máis parecida que encontrei a que eles interpretaron.



M.V.P., como sei que sigues obsesionado, me consta, decidín deixarche contestación aí abaixo.
Máis que nada porque non quero acabar como Lenon, e sería unha boa cousa que entre todos conseguiramos que deixaras a medicación.

Máis fotos do torneo

Está por saír unha edición especial "os caretos do torneo", polos que teredes que votar, pero como aínda los chicos de la cueva y yo "estamos trabaghando en ello", tendes que esperar. De momento mirade estas fotos feitas pola fotógrafa ofisial do Umia, Verónica.
Esta ves os comentarios non son moi elaborados porque non dispuxen de tempo para esmerarme, vale Cris.

No woman no cry

Creo que non necesito desir a quen dedico este vídeo, a canción xa o di todo. O viernes imos ter unha sesión de terapia e retroalimentasión contigo. Que non só necesitas ti, eu tamén me sumo.
Anímate!!!

Aleghríías do día!

Pois ben hoxe xa levei dúas aleghrías, bueno non son aleghrías exactamente pero son desas cousas que che pasan que che llenan de orgullo y satisfacción. Pois teño unha nova visitanta pero o que é máis interesante é que aumentamos as distancias, imos máis alá do charco, Chámase Roselene e é profesora en Brazil. Se queredes ver o seu blog ides o comentario que deixou na entrada anterior e pinchades sobre o nome.

Ademáis na páxina do colexio de Mariña Spike's somos enlace permanente, non con este blog, co Martina's world, e houbo unha persoa que escribeu o seguinte:

Andrederabal dijo...
Martina de onde é?¿?Pasareime polo seu blogge sempre que poida.
Wed Apr 11, 04:52:00 AM

É desir, empeso a ser famosa, a xente empesa a querer saber datos sobre min. Dentro de nada salirei no Tomate, en ABC e hasta no programa de Quintero. Teño que ir pensando en poñerme un ghuarda espaldas, que estas cousas empesan como quen non quere a cousa e acaba unha saíndo na páxina de sucesos como tantos outros famosos mortos xovenes.

Pois vou contestar aquí á preghuntiña de de onde son:

Pois sonche

de onde as brañas perden o seu bonito nome

pa convertirse en monte:

MANSELLE.

Esta foto non é que che me ghuste moito pero é a única que teño aquí no ordenador de Angueira.

Viaxe a Madrí

Este fin de semana non, o anterior fomos xogar o primeiro torneo da liga española a Madrí. Xogamos nas piscinas de Puerta de Hierro onde os riquitos van faser que saben xogar ó golf e experimentar extreme sensations como: comer un bocadillo de anchoas.
Pois ben o resultado non foi moi bo pois quedamos, as UMIA GIRLS, cuartas , tiñamos que ter quedado terceiras pero bueno.Para aclarar dudas, non había só catro éramos 8 equipos de mulleres.
A verdá é que estamos reestructurando o equipo pois somoche un pouco coma a rianxeira: ondiñas veñen ondiñas van. Pero bueno, este ano temos dous super fichaxes (bueno un, que Cris xa é do ano pasado, aínda que debuta este) e Verónica que é un portento físico.

A este non fomos cos homes, ó final foron os pequenos ós que lles tocou compartir torneo con nós. Xa vos podedes imaghinar á Peggi e a min fasendo de supernanis.
Pois ben, gracias ó noso esforso quedaron terceiros.

Non me lío máis que os blogs que suelen ter moita letra sonche os que casi ninguén mira e resultan aburridos.
Deixovos ca primeira remesa de fotos: feitas por Cris.